Vijf landen op zes maanden...
Prachtige dingen gezien, fantastische mensen ontmoet, geweldige dingen gedaan, heerlijke dingen geproefd, vieze dingen uitgespuugd, zinneprikkelende geuren geroken, onvoorstelbare gastvrijheid genoten, geleerd, geweend, gelachen, gevloekt, kortom, de tijd van mijn leven gehad!
Het is opnieuw een ogenopener geweest om even buiten mijn comfortzone te leven.... Eens te zien hoe het andere mensen vergaat, welke gewoontes ze hebben, hoe ze op een andere manier tegen het leven aankijken...
Het reizen doet je andere prioriteiten stellen, en je kan ineens de gelukkigste mens op aarde zijn met een warme douche of een glas om je wijn uit te drinken.
De vriendschappen die je onderweg maakt zijn op een manier veel intenser, omdat je samen ongetwijfeld een of ander avontuur meemaakt, en die vriendschappen leveren steevast invitaties op voor een volgende trip....
Een volgende trip.... Maar nu kijk ik stiekem toch ook wel al een beetje uit naar het thuiskomen, vrienden en familie, en natuurlijk het vriendje terugzien! Aan de goede kant van de weg rijden, na een warme douche me afdrogen met een echte handdoek, een warme choco (raar maar waar), kip met appelmoes en frietjes van de mama, goeie frieten tout court, stoofvleessaus! en mayonnaise! goeie chocola, een goed boek, cinemaspekken, proper gewassen en gestreken kleren, alles uit mijn rugzak kunnen gooien zonder het terug te moeten inpakken, HAKKEN DRAGEN, rokjes en kleedjes dragen, mij smincken, vlaams spreken, zonder oordoppen slapen, slapen, een kriekske drinken, onder een dekentje tv kijken, lekkere kaas, een goede steak, chocomousse, op café gaan met de vrienden, in mijn eigen bed liggen, in een sofa zitten,.....eigenlijk te veel om op te noemen....
Maar hoezeer ik ook verlang naar deze dingen, ik ga het reizen ook wel missen... Het goede weer, interessante mensen ontmoeten, het doen waar je zelf zin in hebt, het constante voeden van mijn geest...
Maar tot nu toe heb ik nog steeds de lotto niet gewonnen, en dus wordt de rugzak voor een laatste keer ingepakt en vastgegespt voor mijn laatste vlucht.... naar huis.
woensdag 20 februari 2013
donderdag 14 februari 2013
Nieuw Zeeland
Kia Ora!
Nieuw Zeeland....
Het land waar ik het minste naar uit heb gekeken van mijn `to do` lijst, maar dat mij zeker en vast verrast heeft qua natuur en pracht... En wat een verademing na het warme Australie!
De temperaturen zijn hier zowat te vergelijken met onze zomer in Belgie... raar, als je aan precies de andere kant van de wereld zit! Het is overdag vaak rond de 25 graden, maar `s avonds is het dan toch wel fijn om een trui aan te doen.
Wat heb ik tot nog toe hier al allemaal beleefd? De tijd gaat hier zo snel voorbij, het is ongeloofelijk!
Ik ben mijn trip begonnen in Auckland, waar ik van de enorme gastvrijheid van Chris en Linzi heb mogen genieten die mij de stad hebben laten zien en bij wie ik kon couchsurfen.
Na Auckland ben ik op de Stray-bus gesprongen. Dit bussysteem van hop-on hop-off bleek zeer goed mee te vallen, en ik heb onderweg superveel mensen leren kennen!
Van Auckland zijn we al snel naar beneden gereden, en onderweg stinkende geothermische modderpoelen bezocht in Rotorua, warmwaterpoelen op het strand opgegraven, een maori-gemeenschap bezocht, gaan surfen in Raglan, fantastische wandelingen in de natuur gemaakt tot het tijd was om over te steken naar het Zuidereiland.
Het Zuidereiland, zo mogelijk nog mooier dan het Noordereiland, met prachtige vergezichten, groene natuur, gletsjers, nog meer wandelingen, watervallen, meren, bergen, bossen, national parks, schapen, nog schapen, en nog meer schapen. Geen wonder dat de Nieuw-Zeelandse wol zo gegeerd is!
Nu resten er mij hier nog precies acht dagen vooraleer het vliegtuig naar huis vertrekt! Het zal spannend zijn om alles en iedereen terug te zien!
Sweet as bro!
Het nationale symbool, de Kiwi!
Amai zeg, dat is ver!
Abel Tasman National Park
lookout
Frans Josef Glacier
Wanaka
Nieuw Zeeland....
Het land waar ik het minste naar uit heb gekeken van mijn `to do` lijst, maar dat mij zeker en vast verrast heeft qua natuur en pracht... En wat een verademing na het warme Australie!
De temperaturen zijn hier zowat te vergelijken met onze zomer in Belgie... raar, als je aan precies de andere kant van de wereld zit! Het is overdag vaak rond de 25 graden, maar `s avonds is het dan toch wel fijn om een trui aan te doen.
Wat heb ik tot nog toe hier al allemaal beleefd? De tijd gaat hier zo snel voorbij, het is ongeloofelijk!
Ik ben mijn trip begonnen in Auckland, waar ik van de enorme gastvrijheid van Chris en Linzi heb mogen genieten die mij de stad hebben laten zien en bij wie ik kon couchsurfen.
Na Auckland ben ik op de Stray-bus gesprongen. Dit bussysteem van hop-on hop-off bleek zeer goed mee te vallen, en ik heb onderweg superveel mensen leren kennen!
Van Auckland zijn we al snel naar beneden gereden, en onderweg stinkende geothermische modderpoelen bezocht in Rotorua, warmwaterpoelen op het strand opgegraven, een maori-gemeenschap bezocht, gaan surfen in Raglan, fantastische wandelingen in de natuur gemaakt tot het tijd was om over te steken naar het Zuidereiland.
Het Zuidereiland, zo mogelijk nog mooier dan het Noordereiland, met prachtige vergezichten, groene natuur, gletsjers, nog meer wandelingen, watervallen, meren, bergen, bossen, national parks, schapen, nog schapen, en nog meer schapen. Geen wonder dat de Nieuw-Zeelandse wol zo gegeerd is!
Nu resten er mij hier nog precies acht dagen vooraleer het vliegtuig naar huis vertrekt! Het zal spannend zijn om alles en iedereen terug te zien!
Sweet as bro!
donderdag 24 januari 2013
Australië - part 2
Australië part two..... (The one where Anja didn't wanted to go home)
Op 1 januari kwamen ik en Anja volledig uitgeslapen (uhuh) aan in Cairns. Na een bewogen avond en nacht besloten we de volgende dag meteen wat tours te boeken. Ja, het leven zou er anders uitzien zo zonder onze Jef.... Nadat we bekomen waren van onze eerste schrik bij het zien van de prijzen, besloten we na veel wikken en wegen om dan toch maar te gaan snorkelen op het great barrier reef en een driedaagse trip te doen naar het Daintree national park.
Gelukkig kregen we in ons hostel elke avond een coupon om voor 5 dollar te gaan eten en drinken in de locale irish pub, dus daar bespaarden we dan toch al iets mee. En man man, hebben wij ons buikjes daar rond gegeten! Mmmmm...
Enkele dagen later vlogen we al naar Brisbane, waar ik toch wel een beetje mijn hart verloren heb aan de stad. Het lijkt in veel opzichten op de sfeer die in Gent heerst, met mensen die picknicken in het park, een supertof gratis zwembad op de southbank met zicht op de skyline van de stad, een bruisende atmosfeer, veel culturele dingen en een fantastisch museum van hedendaagse kunst.
Voor onze laatste dagen samen trokken ik en Anja nog naar Noosa in de hoop er nog eens koala's te treffen en dolfijnen, maar helaas pindakaas, het was ons niet gegund.... Gelukkig hadden we er een tof zwembad want jongens, het was er warm!
Na 4 fantastische weken samen gespendeerd te hebben viel het afscheid van Anja dan ook zwaar. Het was met vochtige oogjes dat ik haar vliegtuig zag vertrekken...
Raar hoe het gevoel van eenzaamheid je dan plots kan overvallen, ook al had ik al zoveel alleen gereisd, het was toch even wennen om na 6 weken met compagnie gereisd te hebben de draad direct terug op te pikken...
Gelukkig duurde het niet lang voor het weer begin te kriebelen en met gemengde gevoelens nam ik dan ook afscheid van Brisbane om verder te reizen naar Surfers paradise. Daar aangekomen kwam ik er al snel achter dat de backpackerscommunity toch precies wat veranderd is sinds de jaren dat ik nog jong was. Ahum, laten we het erop houden dat 'de jeugd van tegenwoordig' andere interesses heeft, en het in 'onzen tijd' toch wel anders was ;)
Gelukkig reisde ik een slapeloze nacht later alweer verder naar Byron Bay, de plaats van het legendarische Aquariusfestival uit de jaren '70, en waar de hippies vandaag nog steeds rondhangen. En er gelukkig in een megawijs hostel verbleven waar ik in een tipi sliep! En dan nog eens 3 dagen surfcursus, wat wil een mens nog meer! Goh ja, een massageke achteraf misschien.
Na een nacht op de bus zette ik voet op wat mijn laatste bestemming in Australië zou zijn. Last but not least! Alhoewel ik fluisterend moet toegeven dat Sydney niet mijn meest favoriete stad is in Australië, is er momenteel het festival van Sydney gaande ( de naam is dus duidelijk afgekeken van de Gentse feesten) waardoor er superveel culturele dingen te doen zijn in de stad. Er zijn hier ook een paar goede kunstmusea dus ik kan mij hier gelukkig wel zoet houden. Daarnaast heb ik een voorstelling kunnen meepikken in the opera house, dus ik begin mij weer cultureel verzadigd te voelen. Hoezeer ik het ook fijn vond in de natuur, zo blij ben ik om weer in een stad te zijn en mijn geest wat te 'voeden'.
Het was ook fantastisch om Amelia, een vriendin die hier woont, terug te zien na 5 jaar. Raar hoe sommige dingen niet veranderen.
Zaterdag komt hét feest van het jaar er nog aan, Australia Day, en dan staat mijn vliegtuig alweer te wachten om mij naar mijn laatste bestemming van deze reis te brengen... Nieuw Zeeland!
Als een hommage aan mijn reisgezelschap wil ik jullie ten slotte niet onthouden van een selectie van de beste quotes die er in deze 6 weken gevallen zijn:
- Zolang als da zeer doet is da gene kanker (Heidi)
- Pardon plastron(Anja)
- Anja? Ah, ze slaapt alweer....(Ikzelf)
- Yes, women are good for cooking. And company. (Paolo) (van Italië)
- Gaan we naar de zonsopgang kijken? (Wim)
- Ijsje eten? (Ikke)
- Mag ik nog een beestje schilderen? ( Anja in de gratis knutselles)
- Oh dat arme beestje heeft precies zo honger! (Heidi) (feeding wildlife in Australia is strictly prohibited)
- Wanneer gaan we eten? (ze hadden beter mij gevoederd in plaats van ons eten weg te geven)
- Is het al bedtijd? ( ik en anja meestal zo rond 19h)
- Kijk! Nen dingo! Waar is mijn kodak? ( Wim)
- Kijk! Nen kameel! Waar is mijn kodak? (Wim)
- Resort van mijn voeten! (Anja was niet content)
- Diarree dat is nog gemakkelijk dan moete daar zo nie op duwen, ik versta niet waar iedereen zo'n spel van maakt. (anoniempje) (in Bali)
Xxx
Daintree national park
Daintree national park
Daintree national park
Port Douglas
de skyline van Brisbane
Southbank, Brisbane
Brisbane
View over Noosa
best.icecream.ever.
Lighthouse van Byron Bay
Goed uitkijken he als je oversteekt! (kweet nog steeds niet naar welke kant kijken)
The opera house!
Dat is een grooooooote eend! Door Nederlandse kunstenaar Florentijn Hofman op het Sydney Festival.
Op 1 januari kwamen ik en Anja volledig uitgeslapen (uhuh) aan in Cairns. Na een bewogen avond en nacht besloten we de volgende dag meteen wat tours te boeken. Ja, het leven zou er anders uitzien zo zonder onze Jef.... Nadat we bekomen waren van onze eerste schrik bij het zien van de prijzen, besloten we na veel wikken en wegen om dan toch maar te gaan snorkelen op het great barrier reef en een driedaagse trip te doen naar het Daintree national park.
Gelukkig kregen we in ons hostel elke avond een coupon om voor 5 dollar te gaan eten en drinken in de locale irish pub, dus daar bespaarden we dan toch al iets mee. En man man, hebben wij ons buikjes daar rond gegeten! Mmmmm...
Enkele dagen later vlogen we al naar Brisbane, waar ik toch wel een beetje mijn hart verloren heb aan de stad. Het lijkt in veel opzichten op de sfeer die in Gent heerst, met mensen die picknicken in het park, een supertof gratis zwembad op de southbank met zicht op de skyline van de stad, een bruisende atmosfeer, veel culturele dingen en een fantastisch museum van hedendaagse kunst.
Voor onze laatste dagen samen trokken ik en Anja nog naar Noosa in de hoop er nog eens koala's te treffen en dolfijnen, maar helaas pindakaas, het was ons niet gegund.... Gelukkig hadden we er een tof zwembad want jongens, het was er warm!
Na 4 fantastische weken samen gespendeerd te hebben viel het afscheid van Anja dan ook zwaar. Het was met vochtige oogjes dat ik haar vliegtuig zag vertrekken...
Raar hoe het gevoel van eenzaamheid je dan plots kan overvallen, ook al had ik al zoveel alleen gereisd, het was toch even wennen om na 6 weken met compagnie gereisd te hebben de draad direct terug op te pikken...
Gelukkig duurde het niet lang voor het weer begin te kriebelen en met gemengde gevoelens nam ik dan ook afscheid van Brisbane om verder te reizen naar Surfers paradise. Daar aangekomen kwam ik er al snel achter dat de backpackerscommunity toch precies wat veranderd is sinds de jaren dat ik nog jong was. Ahum, laten we het erop houden dat 'de jeugd van tegenwoordig' andere interesses heeft, en het in 'onzen tijd' toch wel anders was ;)
Gelukkig reisde ik een slapeloze nacht later alweer verder naar Byron Bay, de plaats van het legendarische Aquariusfestival uit de jaren '70, en waar de hippies vandaag nog steeds rondhangen. En er gelukkig in een megawijs hostel verbleven waar ik in een tipi sliep! En dan nog eens 3 dagen surfcursus, wat wil een mens nog meer! Goh ja, een massageke achteraf misschien.
Na een nacht op de bus zette ik voet op wat mijn laatste bestemming in Australië zou zijn. Last but not least! Alhoewel ik fluisterend moet toegeven dat Sydney niet mijn meest favoriete stad is in Australië, is er momenteel het festival van Sydney gaande ( de naam is dus duidelijk afgekeken van de Gentse feesten) waardoor er superveel culturele dingen te doen zijn in de stad. Er zijn hier ook een paar goede kunstmusea dus ik kan mij hier gelukkig wel zoet houden. Daarnaast heb ik een voorstelling kunnen meepikken in the opera house, dus ik begin mij weer cultureel verzadigd te voelen. Hoezeer ik het ook fijn vond in de natuur, zo blij ben ik om weer in een stad te zijn en mijn geest wat te 'voeden'.
Het was ook fantastisch om Amelia, een vriendin die hier woont, terug te zien na 5 jaar. Raar hoe sommige dingen niet veranderen.
Zaterdag komt hét feest van het jaar er nog aan, Australia Day, en dan staat mijn vliegtuig alweer te wachten om mij naar mijn laatste bestemming van deze reis te brengen... Nieuw Zeeland!
Als een hommage aan mijn reisgezelschap wil ik jullie ten slotte niet onthouden van een selectie van de beste quotes die er in deze 6 weken gevallen zijn:
- Zolang als da zeer doet is da gene kanker (Heidi)
- Pardon plastron(Anja)
- Anja? Ah, ze slaapt alweer....(Ikzelf)
- Yes, women are good for cooking. And company. (Paolo) (van Italië)
- Gaan we naar de zonsopgang kijken? (Wim)
- Ijsje eten? (Ikke)
- Mag ik nog een beestje schilderen? ( Anja in de gratis knutselles)
- Oh dat arme beestje heeft precies zo honger! (Heidi) (feeding wildlife in Australia is strictly prohibited)
- Wanneer gaan we eten? (ze hadden beter mij gevoederd in plaats van ons eten weg te geven)
- Is het al bedtijd? ( ik en anja meestal zo rond 19h)
- Kijk! Nen dingo! Waar is mijn kodak? ( Wim)
- Kijk! Nen kameel! Waar is mijn kodak? (Wim)
- Resort van mijn voeten! (Anja was niet content)
- Diarree dat is nog gemakkelijk dan moete daar zo nie op duwen, ik versta niet waar iedereen zo'n spel van maakt. (anoniempje) (in Bali)
Xxx
zondag 6 januari 2013
Australia - part 1
Ah Australië....
Ik begin te begrijpen waarom mensen naar hier emigreren....
Wat een mooi land!
Toen ik in Melbourne aankwam was het eerste wat ik dacht: oh, zo lekker fris hier! Het bleek een van Melbournes slechte dagen te zijn, met regen en wat kouder weer, maar voor mij was het een aangename afwisseling met het warme Bali.
Het weerzien met Heidi, Wim en Anja was er niet minder warm door! Zo fijn om hen weer terug te zien na een lange tijd!
In onze eerste dagen in Australië hebben we Melbourne bezocht, gekampeerd in Wilsons prom national park (prachtig!), veel kangoeroes gezien, een possum in ons kookpotten gehad, een blinde wombat gefotografeerd, prachtige stranden en natuur gezien en goed gegeten (mmmmm stoverij van Anja).
Na een paar dagen kregen we de sleutels overhandigd van Jef, onze van, en stonden ik en Anja voor wat de grootste rit uit ons leven zou worden. Tweeduizendvijfhonderd kilometer te gaan, en 8 dagen om er te geraken....
Oh ja, en geen van ons beiden had ooit A) met een van en B) links gereden.
Vol goede moed vertrokken ik en Anja op onze tocht die ons de eerste dag al bij koala's in het wild bracht! Eens Anja uitgelachen was "met zijn dwaze totte" konden we een foto maken en ons naar onze camping begeven. Gelukkig bleken we beiden het kamperen "vree wijs" te vinden, want bon, we gingen het nog veel mogen doen.
De volgende ochtend werd Jef bruusk aan de kant gezet toen we een koala spotten die op 50 meter van ons op een lage tak zat. De koala liet zich gewillig aaien, en een fotoshoot kon er ook nog vanaf. Het beestje had zeker naar de coiffeur geweest de dag ervoor, zo gewillig was het om op de foto te gaan.
Maar niet getreuzeld, nog 2499 km te gaan (nee nee, we hadden de eerste dag gelukkig al wat meer kilometers gedaan). Langs de Great Ocean Road, vele wijngaarden, prachtige landschappen, vergezichten, bossen en vooral kronkelende wegen bereikten we met Jef enkele dagen later Adelaide!
Op een halve dag waren we daar weer weg, want de deadline riep!
Maar in port Augusta vonden we het zo leuk dat we er 2 daagjes gebleven zijn.
We stonden immers aan het begin van onze 4dagen door de woestijn rijden met temperaturen boven de 40 graden.
We maakten er dan ook gebruik van om al onze voorraad in te slaan voor de volgende 4 dagen: meer dan 50 liter water, een volle tank, 2 extra bidons met "nafte", zeeeeeeer veel eten, Anja haar cola light, en een zak marshmallows. We werden spontaan lid van de bibliotheek om nog snel onze mails te checken, en stuurden onze laatste berichtjes, want de volgende week zouden we geen bereik met onze gsm hebben.
De tocht bleek inderdaad niet te onderschatten. Elke ochtend controleerden ik en Anja als volbloed techniekers Jef's oliepeil en waterstand. Gelukkig verliep alles goed. Na een tussenstop in Coober Pedy, een prachtige overnachting aan een saltlake, en kerstavond in the swimming pool, bereikten ik en Anja dan ook op 25 december de luchthaven van Ayers rock waar we Heidi en Wim opwachtten met passende kerstversiering.
Het was voor hun ook een verrassing om ons te zien, na 4 dagen niks van ons vernomen te hebben, begon de twijfel toch binnen te sluipen of we er wel zouden geraken....
In de tijd dat we terug met ons vieren waren was het erg gezellig (beeld u vooral niet in hoe er 4mensen, een matras, een frigo, kampeergerief, 2 backpackersrugzakken, 4 kleine rugzakken, kussens, een donsdeken, een trolley, 2 bakken met eten, 2 bidons met nafte, een gasfles, 50 liter water, een pot choko en ons sjakossen hier allemaal inpasten). Nee, we hebben echt een hele leuke tijd gehad samen en prachtige dingen gezien.
Ayers Rock, King's Canyon, West Mc Donnel ranges, en natuurlijk onze eindstop Alice Springs waar we samen nieuwjaar gevierd hebben.
In Alice Springs scheidden onze wegen weer, Heidi en Wim reden met Jef terug naar Melbourne, en ik en Anja vlogen naar Cairns..... Maar meer daarover volgende keer!
woensdag 12 december 2012
Beautiful bali
Jaja..... Als jullie dit berichtje lezen zitten mijn 2 weken in bali er alweer op... Het was warm, vochtig, fantastisch mooi en onvergetelijk.
Ik ben nog nooit eerder in een land geweest waar de mensen echt zo oprecht vriendelijk waren. Overal waar je kwam werd je begroet met een grote glimlach.
Vol ongeduld wachtte ik op de luchthaven dan ook op Steven. En het weerzien was er eentje uit de film ze, na 3 maanden sms-en, bellen en slechte-verbinding-skypen waren we echt blij elkaar weer in levende lijve te kunnen zien.
De eerste avond verbleven we in Kuta, waar we nu toch wel onze ogen hebben opengetrokken. We voelden ons eerder in australie dan in bali.... Je kunt het vergelijken met het betere oh-oh cherso.
Waren wij blij dat we daar na 1nacht alweer vertrokken...
Na deze eerste kennismaking vreesde ik eigenlijk al het ergste, maar de volgende dagen bleken ons onze rust te gunnen. Na een paar dagen in het zuiden trokken we naar ubud, een fantastisch leuke plaats. Vol met kleine winkeltjes, galleries, kleine arts and crafts winkeltjes, en het monkey forest. De naam zegt het eigenlijk zelf al, een soort bos/park vol vol vol met apen! En ja, die komen ook op je kruipen :) . Eerst voelde ik een mooie band met de aapjes, die zo schattig en kief waren, en mij aaikes kwamen geven, maar op weg naar de uitgang kwam ik een aap tegen die wat minder lief was en mij toch wel een kleine beet gegeven heeft.... gelukkig vaccineren ze de apen daar regelmatig, en ja, dit kleine aapje is ook gevaccineerd. Tot nu toe hangt mijn arm er ook nog aan, dus dat hebben we dan ook weer overleefd ;)
na ubud was het de boot op naar de gili islands.... Wauw! Er is op deze eilanden geen enkel gemotoriseerd voertuig, enkel fietsen en een occasionele paardenkar! Je kunt dan ook overal te voet naartoe gaan, zo klein zijn de eilanden, en eens je weg bent uit de haven heb je echt wel een robinson crusoe-gevoel..... Wauw.
De laatste daagjes was het nog een beetje relaxen in onze prive-villa, voor het onvermijdelijke afscheid... Moeilijk, maar toch dankbaar voor de leuke tijd die we hier gehad hebben zette ik Steven met de nodige traantjes terug op het vliegtuig naar België.... en gesp ik mijn rugzak nog eens goed vast voor de reis down under!!!
Ps. Foto's volgen...
Ik ben nog nooit eerder in een land geweest waar de mensen echt zo oprecht vriendelijk waren. Overal waar je kwam werd je begroet met een grote glimlach.
Vol ongeduld wachtte ik op de luchthaven dan ook op Steven. En het weerzien was er eentje uit de film ze, na 3 maanden sms-en, bellen en slechte-verbinding-skypen waren we echt blij elkaar weer in levende lijve te kunnen zien.
De eerste avond verbleven we in Kuta, waar we nu toch wel onze ogen hebben opengetrokken. We voelden ons eerder in australie dan in bali.... Je kunt het vergelijken met het betere oh-oh cherso.
Waren wij blij dat we daar na 1nacht alweer vertrokken...
Na deze eerste kennismaking vreesde ik eigenlijk al het ergste, maar de volgende dagen bleken ons onze rust te gunnen. Na een paar dagen in het zuiden trokken we naar ubud, een fantastisch leuke plaats. Vol met kleine winkeltjes, galleries, kleine arts and crafts winkeltjes, en het monkey forest. De naam zegt het eigenlijk zelf al, een soort bos/park vol vol vol met apen! En ja, die komen ook op je kruipen :) . Eerst voelde ik een mooie band met de aapjes, die zo schattig en kief waren, en mij aaikes kwamen geven, maar op weg naar de uitgang kwam ik een aap tegen die wat minder lief was en mij toch wel een kleine beet gegeven heeft.... gelukkig vaccineren ze de apen daar regelmatig, en ja, dit kleine aapje is ook gevaccineerd. Tot nu toe hangt mijn arm er ook nog aan, dus dat hebben we dan ook weer overleefd ;)
na ubud was het de boot op naar de gili islands.... Wauw! Er is op deze eilanden geen enkel gemotoriseerd voertuig, enkel fietsen en een occasionele paardenkar! Je kunt dan ook overal te voet naartoe gaan, zo klein zijn de eilanden, en eens je weg bent uit de haven heb je echt wel een robinson crusoe-gevoel..... Wauw.
De laatste daagjes was het nog een beetje relaxen in onze prive-villa, voor het onvermijdelijke afscheid... Moeilijk, maar toch dankbaar voor de leuke tijd die we hier gehad hebben zette ik Steven met de nodige traantjes terug op het vliegtuig naar België.... en gesp ik mijn rugzak nog eens goed vast voor de reis down under!!!
Ps. Foto's volgen...
zaterdag 1 december 2012
De laatste momenten in China...
Ah.....de laatste momenten in China.... Mijn 3 maanden hier zitten er weer al op!
Wat is de tijd omgevlogen! De laatste 2 weken wer ik dan ook constant heen en weer geslingerd tussen gevoelens van 'ikwilnognietweg' en 'hetwordtnutochweleindelijktijddatikwegkan', maar ik kan zeggen dat de eerste wel de bovenhand had, al kijk ik natuurlijk wel heel erg uit naar het volgende item op mijn programma!
Deze week heb ik besloten om nog een trip te ondernemen naar Xian, bekend voor het terracottaleger. Als goede historicus mag dat natuurlijk niet ontbreken op mijn reis. Na een reis van maar liefst 11uur en een ongeloofelijk zere kont kwam ik aan in Xian. Gelukkig werd de treinreis wat gebroken door mijn chinese buurman op de trein, die in prachtige chinese volzinnen vanalles tegen mij aan het zeggen was, maar ik helaas niet veel verder kwam dan 'wo poetsjetou poetongwa' , hetgeen zoveel betekend als 'sorry, ik spreek geen chinees'. Ten slotte heb ik dan maar op mijn laptop naar een film gekeken, die toevallig ook chinese ondertitels had, waardoor ik mij even later in de lichtjes surrealistische situatie bevond dat ik op een voortrazende trein met een chinees van rond de 50 naar de film 'Valentines Day' aan het kijken was. Er was toch geen sprake van 'romance in the air' ze....
Maar bon, Xian, prachtige historische stad, met een ommuring die volledig bewaard/gerestaureerd is, en van waarop je de hele stad kunt rondwandelen. Het deed me een beetje denken aan Gent, je kunt de historie hier voelen als je hier rondloopt, met tientallen gezellige barretjes, zowaar een gezellige sfeer, en vriendelijke mensen!
Uiteraard ook het terracottaleger gaan bezoeken, indrukwekkend, en het deed me meteen mijn tandenborstel willen bovenhalen om mee te gaan graven. Maar ja, dat mocht dan weer niet he.... ;)
Ondertussen bleken ik en mijn medereiziger-voor-1-dag zelf de grootste toeristische attractie te zijn daar voor de chinezen, ja, ze moesten allemaal met ons op de foto ze!
Het is hier ondertussen nog maar een goede 3-5 graden overdag, ik kijk al uit naar de 30 graden van Bali... Maar eerst sta ik nog een andere taak: de rugzak terug inpakken!
Wat is de tijd omgevlogen! De laatste 2 weken wer ik dan ook constant heen en weer geslingerd tussen gevoelens van 'ikwilnognietweg' en 'hetwordtnutochweleindelijktijddatikwegkan', maar ik kan zeggen dat de eerste wel de bovenhand had, al kijk ik natuurlijk wel heel erg uit naar het volgende item op mijn programma!
Deze week heb ik besloten om nog een trip te ondernemen naar Xian, bekend voor het terracottaleger. Als goede historicus mag dat natuurlijk niet ontbreken op mijn reis. Na een reis van maar liefst 11uur en een ongeloofelijk zere kont kwam ik aan in Xian. Gelukkig werd de treinreis wat gebroken door mijn chinese buurman op de trein, die in prachtige chinese volzinnen vanalles tegen mij aan het zeggen was, maar ik helaas niet veel verder kwam dan 'wo poetsjetou poetongwa' , hetgeen zoveel betekend als 'sorry, ik spreek geen chinees'. Ten slotte heb ik dan maar op mijn laptop naar een film gekeken, die toevallig ook chinese ondertitels had, waardoor ik mij even later in de lichtjes surrealistische situatie bevond dat ik op een voortrazende trein met een chinees van rond de 50 naar de film 'Valentines Day' aan het kijken was. Er was toch geen sprake van 'romance in the air' ze....
Maar bon, Xian, prachtige historische stad, met een ommuring die volledig bewaard/gerestaureerd is, en van waarop je de hele stad kunt rondwandelen. Het deed me een beetje denken aan Gent, je kunt de historie hier voelen als je hier rondloopt, met tientallen gezellige barretjes, zowaar een gezellige sfeer, en vriendelijke mensen!
Uiteraard ook het terracottaleger gaan bezoeken, indrukwekkend, en het deed me meteen mijn tandenborstel willen bovenhalen om mee te gaan graven. Maar ja, dat mocht dan weer niet he.... ;)
Ondertussen bleken ik en mijn medereiziger-voor-1-dag zelf de grootste toeristische attractie te zijn daar voor de chinezen, ja, ze moesten allemaal met ons op de foto ze!
Het is hier ondertussen nog maar een goede 3-5 graden overdag, ik kijk al uit naar de 30 graden van Bali... Maar eerst sta ik nog een andere taak: de rugzak terug inpakken!
donderdag 15 november 2012
How lucky I am to have something that makes saying goodbye so hard…. Deze quote (van Winnie the Pooh notabene) kwam ik vandaag tegen op het internet. Ik had hem niet op een betere dag kunnen tegenkomen. Vandaag was mijn laatste dag op de kleuterschool, en ja, het was best wel met een zwaar hart dat ik afscheid moest nemen van de kinderen.
Alhoewel ze soms mijn geduld danig op de proef hebben gesteld, waren het een voor een echt schatten van kinderen. Toen ik vandaag als afscheid dan ook dikke zoenen en knuffels kreeg, moest ik toch even mijn tranen wegslikken.
Het heeft er ook wel mee te maken dat ik het gevoel heb dat ik de kinderen niet echt in goede handen kan achterlaten. Deze week is de nieuwe Engelse leerkracht begonnen, afkomstig uit… Frankrijk. Inclusief het verschrikkelijke Frans-Engelse accent, met geen ervaring in lesgeven of werken met kinderen, noch enige interesse in de job. Ik moest letterlijk op mijn lip bijten toen het woord ‘sausage’ uitgesproken werd als soszáádzj… binnenkort kun je hier dus chinese kinderen tegenkomen met een Frans-Engels accent. Hmmm…
Nu, ook ik had geen ervaring in lesgeven, maar ik had tenminste voeling met de kinderen en elke dag probeerde ik van de Engelse les iets leuk te maken. Ik kon mij dan ook eindelijk eens volledig uitleven in het bedenken van knutselwerkjes of spelletjes.
Ik moet eerlijk zeggen, nooit eerder ben ik zo verdrietig geweest om een job te verlaten. Ook al weet ik dat er nog goede dingen in het vooruitzicht liggen.
Gisteren is het besef dan ook binnengedrongen dat ik hier binnen twee weken alweer vertrek. En dat ik veel vrienden die ik hier gemaakt heb, en ook de kinderen waaraan ik les heb gegeven, ga moeten achterlaten. En waarschijnlijk zal ik ze ook nooit meer terugzien. Dat maakt het afscheid natuurlijk wel zwaarder. Want ik heb hier echt wel een fijne tijd gehad. Natuurlijk waren er ook wel moeilijke momenten waarin je je verloren voelt in de Chinese massa, maar ik moet zeggen dat ik mijn gedachten die ik op voorhand had over de Chinezen toch wel wat ga moeten bijschaven.
Waar ik verwacht had terecht te komen in een land vol onvriendelijke, rochelende chinezen, bleek het rochelen nog wel mee te vallen… Neen, grapje, ik heb mij erover verbaast dat de mensen hier echt vriendelijk zijn voor buitenlanders die geen woord van hun taal spreken. Zelfs in het politiekantoor waar ik mijn temporary residence card moest gaan halen waren ze meer dan geduldig met die rare buitenlander die met gebaren en een woordenboek iets duidelijk probeerde te maken.
Het heeft mij dan ook vaak doen nadenken over hoe wij buitenlanders behandelen in ons land, hoe ongeduldig wij zijn met mensen die onze taal niet machtig zijn, en hoe onwillig wij vaak zijn om iemand in het Engels (of Frans) te helpen…
Maar nu ik het eens vanuit de omgekeerde positie heb meegemaakt kan ik alleen maar dankbaar zijn voor de hulp die ik hier ontvangen heb…
de grootste klas, 7 jongens... aiai
de 'middle class'
de kleintjes
jawel, ook hier is de commercie van halloween doorgedrongen, maar zoooo cute!
dikke afscheidszoenen
Alhoewel ze soms mijn geduld danig op de proef hebben gesteld, waren het een voor een echt schatten van kinderen. Toen ik vandaag als afscheid dan ook dikke zoenen en knuffels kreeg, moest ik toch even mijn tranen wegslikken.
Het heeft er ook wel mee te maken dat ik het gevoel heb dat ik de kinderen niet echt in goede handen kan achterlaten. Deze week is de nieuwe Engelse leerkracht begonnen, afkomstig uit… Frankrijk. Inclusief het verschrikkelijke Frans-Engelse accent, met geen ervaring in lesgeven of werken met kinderen, noch enige interesse in de job. Ik moest letterlijk op mijn lip bijten toen het woord ‘sausage’ uitgesproken werd als soszáádzj… binnenkort kun je hier dus chinese kinderen tegenkomen met een Frans-Engels accent. Hmmm…
Nu, ook ik had geen ervaring in lesgeven, maar ik had tenminste voeling met de kinderen en elke dag probeerde ik van de Engelse les iets leuk te maken. Ik kon mij dan ook eindelijk eens volledig uitleven in het bedenken van knutselwerkjes of spelletjes.
Ik moet eerlijk zeggen, nooit eerder ben ik zo verdrietig geweest om een job te verlaten. Ook al weet ik dat er nog goede dingen in het vooruitzicht liggen.
Gisteren is het besef dan ook binnengedrongen dat ik hier binnen twee weken alweer vertrek. En dat ik veel vrienden die ik hier gemaakt heb, en ook de kinderen waaraan ik les heb gegeven, ga moeten achterlaten. En waarschijnlijk zal ik ze ook nooit meer terugzien. Dat maakt het afscheid natuurlijk wel zwaarder. Want ik heb hier echt wel een fijne tijd gehad. Natuurlijk waren er ook wel moeilijke momenten waarin je je verloren voelt in de Chinese massa, maar ik moet zeggen dat ik mijn gedachten die ik op voorhand had over de Chinezen toch wel wat ga moeten bijschaven.
Waar ik verwacht had terecht te komen in een land vol onvriendelijke, rochelende chinezen, bleek het rochelen nog wel mee te vallen… Neen, grapje, ik heb mij erover verbaast dat de mensen hier echt vriendelijk zijn voor buitenlanders die geen woord van hun taal spreken. Zelfs in het politiekantoor waar ik mijn temporary residence card moest gaan halen waren ze meer dan geduldig met die rare buitenlander die met gebaren en een woordenboek iets duidelijk probeerde te maken.
Het heeft mij dan ook vaak doen nadenken over hoe wij buitenlanders behandelen in ons land, hoe ongeduldig wij zijn met mensen die onze taal niet machtig zijn, en hoe onwillig wij vaak zijn om iemand in het Engels (of Frans) te helpen…
Maar nu ik het eens vanuit de omgekeerde positie heb meegemaakt kan ik alleen maar dankbaar zijn voor de hulp die ik hier ontvangen heb…
Abonneren op:
Posts (Atom)