My Beijing bicycle

Zoals de titel van dit bericht het al doet vermoeden.... kon ik inderdaad in deze stad van '9 million bicycles' uiteraard niet zonder fiets, en hier is hij dan: mijn spiksplinternieuwe Beijing bicycle... voor de ongelofelijke prijs van 35 euro!
Toen ik met handen en voeten duidelijk maakte aan de verkoper dat ik de fiets graag wilde kopen, installeerde hij voor mij het mandje en controleerde of alle onderdelen goed vast zaten (inderdaad, hier had het belletje al moeten rinkelen), maar van een rinkelende bel gesproken, ik merkte plots op dat er geen bel op mijn fiets zat.

"Hmm, mister, is there no..eh...ringring?"
"No."
"Ah. And do you sell eh... ringring?"
"No."
"Ah, and mister there is no light on the bike?"
"No."
"And..eh... do you sell light?"
"No."
Enfin, deze bij ons verplichte accessoires blijken hier inderdaad, zoals de naam al doet vermoeden... accessoires te zijn. Een bel heeft geen nut, want ze horen je toch niet omdat iedereen hier echt constant aan het claxonneren is, en licht, ach, wie heeft dat nu in hemelsnaam nodig...

Op mijn tweede dag als trotse fiets-eigenaar begon ik moedig aan mijn eerste tocht naar het werk (10 km van huis). Na enkele minuten trapte ik echter té enthousiast op mijn fiets. Waarop mijn pedaal afbrak. Tjah.
Daar sta je dan, op een 2 km lange weg waar geen bus passeert, met nog een half uur om op tijd op het werk te geraken. Dat werd dus peddelen met 1 pedaal. Opnieuw hilariteit alom bij de toeschouwende chinezen. Ach. Je kunt niet zeggen dat wij europeanen niet grappig zijn... Na de fiets dan bij het 2km verderopgelegen metrostation te hebben gestald, en mijn tocht verder te hebben gezet met de metro, kon ik 's avonds beginnen aan de peddeltocht van 4 km terug naar de winkel. Opnieuw hilariteit alom toen ik aan de servicebalie stond met een fiets. En een pedaal in mijn handen. Gelukkig installeerden ze direct een nieuw pedaal op mijn fiets, en tot op heden zit dit er nog steeds op!

De reden waarom ik mijn fiets aangekocht heb, is op deze foto goed te zien: dit is de gemiddelde busbezetting. Om 12 uur 's middags. Van het spitsuur kon ik geen foto nemen want ik had de plaats niet om mijn arm omhoog te heffen.

Het fietsen op zich is hier toch ook wel even wennen. Waar wij in België en Nederland zoiets hebben als een verkeersreglement is dat hier vereenvoudigd tot de volgende regels:
1. Als het groen is, mag je doorfietsen.
2. Als het rood is, mag je ook doorfietsen.
3. Auto's mogen altijd doorrijden en afslaan naar rechts
Ik leerde al snel de veiligste methode: "act like the locals", gewoon de massa volgen dus.

De fiets is hier echt wel hét aangewezen vervoersmiddel als je ergens op tijd wilt komen. En zeker als het regent. Ik dacht dat ik het nooit ging zeggen, maar ik was blij dat het hier vandaag nog eens regende, nog maar de derde keer in 3 weken! De smog trekt dan tenminste een beetje weg, en de stoffige straten worden schoongespoeld. Enig minpunt is dat wanneer het hier dan eindelijk regent, het verkeer echt een chaos wordt.

De straten staan bijna volledig blank dankzij het niet functionerende afwateringssysteem. Alles maar dan ook alles staat dan geblokkeerd, en het is gewoon onmogelijk om een taxi aan te houden. Blij als een kind stak ik vanavond dan ook iedereen voorbij op mijn fiets :)


Vorig weekend heb ik de toerist uitgehangen en gewapend met mijn camera de stad verkend. Ik heb wat foto's bijgevoegd van de 'forbidden city', kernwoord: 'téveelchinesetoeristen', en zondag ben ik samen met Justine (die ik leerde kennen via couchsurfing) het zomerpaleis gaan verkennen. Het zomerpaleis beviel alleszins beter dan mijn eerste bezienswaardigheid, daar men er tenminste plaats had om te wandelen, en bij occasie zelfs een foto te nemen waar eens géén chinezen op stonden.

Voor de rest lijkt het dagelijkse leven hier akelig veel op mijn dagelijks leven dat ik achtergelaten heb ik België. Opstaan, werken, thuiskomen,... het is hier allemaal juist hetzelfde.
Omdat er in de gallerie niet zoveel werk was voor mij, ben ik op zoek gegaan naar een parttime job die ik ermee kon combineren. Gelukkig heb ik snel iets gevonden en heb ik nu een tweede part-time job als engelse leerkracht in een kleuterschool. Ik geef er les aan drie klassen van 2-6 jaar oud, en ik moet zeggen, het bevalt me wel. Ja,ik weet het, degenen die mij al gezegd hadden dat ik leerkracht moest worden krijgen dan misschien toch nog wel gelijk... misschien ;)

Maar meer daarover volgende keer.

See you later alligator!

Forbidden city

Forbidden city

Summer Palace

De marmeren boot waar keizerin Cixi 's middags haar thee dronk

Summer Palace

Summer Palace

Summer Palace met Justine

Photoshop CS China... daarom leert een mens dus zijn shortcuts

de gallerie

De dagen dat de smog bijna tastbaar wordt

de eerste week in Beijing

Mijn eerste week in Beijing.... is op zijn minst gezegd 'interessant' te noemen.

Ik heb me de eerste dagen veelal beziggehouden met het zoeken naar dingen. Mijn eerste zoektocht begon al meteen op dag 2, toen ik een tocht ondernam naar de plaatselijke ikea om een dekbed, lakens en handdoeken te kopen voor mijn verblijf hier. Volgens mijn huisgenote zou de ikea immers de makkelijkste manier zijn om deze items bijeen te sprokkelen.
Het liep echter al mis bij de naam van het spel, 'ikea'. Na zeker 6 taxichauffeurs te hebben tegengehouden die geen van allen wisten wat 'ikea' was, zelfs niet toen ik het in alle mogelijke verschillende toonaarden probeerde uit te spreken, moest ik mijn tocht na een half uur al noodgedwongen afblazen. Humm.

Dag 3. Nu gewapend met de chinese vertaling van de ikea (i-tsjà), en de naam in chinees schrift, ging ik opnieuw langs de weg staan om een taxi tegen te houden. Haleluja, deze keer kende ik meer succes.
Het shoppen in de plaatselijke ikea bleek toch wel een beetje een hallucinante trip. Zo vreemd om alles in het Chinees te zien staan (alhoewel er gelukkig ook wel zweeds/engelse vertaling was). En waar wij rustig, kalm dineren in het ikea-restaurant, denkt men daar hier in China anders over. Entertainment is vereist, jawel, met een live coverband waarvan het volume zo hoog staat dat je niet eens meer 'köttbullar' kan denken.

Enige tijd later stond ik met mijn goedgevulde zakken weer op straat, en trachtte ik een taxi tegen te houden. Na in de gietende regen opnieuw door 3 taxi's afgewezen te zijn, was er eindelijk een taxichauffeur die mij toch wou meenemen... alleen kende de stakker de weg niet echt... waarop ik dan maar mijn wegenkaart bovengehaald heb en hem met gebaren en geluiden (uh uh= links, eh eh = rechts), de weg naar mijn appartement getoond heb. Een korting zat er helaas niet in.

Maar goed, verder bevalt het hier wel. Ik begin zo langzamerhand mijn weg te kennen, en weet welke bussen ik naar waar moet nemen (gewoon opstappen en als ze verkeerd rijden terug afstappen), alleen vergt het vertrouwd raken met de plaatselijke cuisine toch nog wel enkele language-skills.

Zo ging ik vorige week het door mijn huisgenote aangeduide restaurantje binnen, en bestelde ik er de plaatselijke barbecue-schotel. Terwijl ik met handen en voeten aan het uitleggen was dat het 'to take away' was, (ja, inclusief het imaginaire-zakje-in-mijn-handen-en-ik-loop-de-deur-uit-gebaar), kwam er plots een vrouw uit de keuken mij een kommetje brengen met daarin een vloeibare substantie. Ze gebaarde dat het om op te drinken was. Ik dacht dus, ha, amai, dat is aardig zeg, ze geeft mij wat soep terwijl ik hier aan het wachten ben. Waarop ik vervolgens de kom aan mijn lippen plaatste, maar toch niet helemaal proefde wat ik verwachtte... Hilariteit alom bij de plaatselijke bevolking, die niet meer bijkwam van het lachen.
Het betrof hier de saus die ik over mijn schotel moest uitgieten...

In de gallerie is het ook nog een beetje wennen aan de Chinese wijze van werken. Ik weet niet of het aan de chinezen ligt, of aan de gallerie, maar het werktempo ligt er ongeveer 90% lager dan ik gewend ben... ik zit er dus veel met mijn vingers te draaien. Maar, ondertussen ben ik wel een bijbaantje als lesgever aan het zoeken.
Tin Tin, mijn collega, heeft na een week haar ontslag gegeven, maar Miauw Miauw is nog steeds op post. Jammer dat ook hier het spreken van engels geen evidentie is.

Dankzij mijn job in de gallerie werd ik eergisteren wel al uitgenodigd op een receptie van de Luxemburgse ambassade (mmm inclusief Bratwurst-hapjes), waar het hier in China de gewoonte is om te netwerken. In de praktijk betekent dit dat je op het einde van de avond een handtas hebt die bijna ontploft van de vele visitekaartjes.

Om dit berichtje af te sluiten, voeg ik voor jullie nog een foto toe van het uitzicht dat ik elke avond heb alvorens ik mijn ogen sluit.

Zàijiàn!

Singapore

Oh Singapore... what can I say... you were too hot, smelly and humid... but I loved you anyway!

...Of althans het kleine stukje wat ik ervan gezien heb. Wauw! Fris als een hoentje stapte ik van mijn 12 uur durende vlucht de warmte van Singapore in... en het kwam aan. Daim, dat is toch iets anders vergeleken bij de Belgische zomer waar ik vandaan kwam!

Maar niet getreuzeld, op naar het eerste hostel. Nadat ik vlug mijn zakken had afgezet (oh mister, I forgot my sleeping bag, do you have a sheet for me?), kreeg ik iets in mijn handen geduwd wat een beetje het midden hield tussen een handdoek en een deken. Maar je reist als backpacker of niet, dus dan maar in mijn kleren slapen.

Alvorens ik onder de wol kroop ben ik toch nog even snel naar de Marina Bay gegaan, alwaar ik toch wel met stomheid geslagen werd. Wauw, dit had ik hier echt nooit verwacht! Een prachtige boulevard rond het water waar de Singaporezen hun dagelijkse gymnastiek beoefenen. En eens het donker werd, je getrakteerd wordt op een lichtshow met klassieke muziek, lasers, vuur, spuitende fonteinen etc... een mens zou er zowaar door geraakt worden.

Na een deugddoende nachtrust met kleren aan was het de volgende dag tijd om weer in de vlieger te kruipen... richting Beijing. Ik werd blijkbaar beschouwd als zijnde betrouwbaar want ik kreeg een zitje aan de nooduitgang(zaaalige beenruimte!) maar waardoor je dus ook tijdens het opstijgen en landen face to face met een steward zit die mij de kleren van het lijf begon te vragen (Hello Miss, you going to Beijing for holiday? Where you from? How long you stay? Waaa, you travel all alone? Why?...)

Nu zit ik ondertussen 3 dagen op mijn appartementje in Beijing, en ik moet zeggen, het bevalt wel. Het heeft wel iets om eens helemaal 'lost in translation' te zijn, want echt, niemand begrijpt mij. Hetgeen best wel tot hilarische situaties kan leiden. Gelukkig is mijn huisgenootje er nog om mij te helpen.
Mijn eerste dagen in de galerie waren ook best wel ok. Samen met mij werken er nog twee stagiaires met de bloemrijke namen 'Tin Tin' (naar kuifje) en 'Miauw Miauw' (oh boy).

Maar meer daarover volgende keer!

woopsie... dees zal ik maar niet proberen zeker ;)