Noortje's Rugzak: My Beijing bicycle

Zoals de titel van dit bericht het al doet vermoeden.... kon ik inderdaad in deze stad van '9 million bicycles' uiteraard niet zonder fiets, en hier is hij dan: mijn spiksplinternieuwe Beijing bicycle... voor de ongelofelijke prijs van 35 euro!
Toen ik met handen en voeten duidelijk maakte aan de verkoper dat ik de fiets graag wilde kopen, installeerde hij voor mij het mandje en controleerde of alle onderdelen goed vast zaten (inderdaad, hier had het belletje al moeten rinkelen), maar van een rinkelende bel gesproken, ik merkte plots op dat er geen bel op mijn fiets zat.

"Hmm, mister, is there no..eh...ringring?"
"No."
"Ah. And do you sell eh... ringring?"
"No."
"Ah, and mister there is no light on the bike?"
"No."
"And..eh... do you sell light?"
"No."
Enfin, deze bij ons verplichte accessoires blijken hier inderdaad, zoals de naam al doet vermoeden... accessoires te zijn. Een bel heeft geen nut, want ze horen je toch niet omdat iedereen hier echt constant aan het claxonneren is, en licht, ach, wie heeft dat nu in hemelsnaam nodig...

Op mijn tweede dag als trotse fiets-eigenaar begon ik moedig aan mijn eerste tocht naar het werk (10 km van huis). Na enkele minuten trapte ik echter té enthousiast op mijn fiets. Waarop mijn pedaal afbrak. Tjah.
Daar sta je dan, op een 2 km lange weg waar geen bus passeert, met nog een half uur om op tijd op het werk te geraken. Dat werd dus peddelen met 1 pedaal. Opnieuw hilariteit alom bij de toeschouwende chinezen. Ach. Je kunt niet zeggen dat wij europeanen niet grappig zijn... Na de fiets dan bij het 2km verderopgelegen metrostation te hebben gestald, en mijn tocht verder te hebben gezet met de metro, kon ik 's avonds beginnen aan de peddeltocht van 4 km terug naar de winkel. Opnieuw hilariteit alom toen ik aan de servicebalie stond met een fiets. En een pedaal in mijn handen. Gelukkig installeerden ze direct een nieuw pedaal op mijn fiets, en tot op heden zit dit er nog steeds op!

De reden waarom ik mijn fiets aangekocht heb, is op deze foto goed te zien: dit is de gemiddelde busbezetting. Om 12 uur 's middags. Van het spitsuur kon ik geen foto nemen want ik had de plaats niet om mijn arm omhoog te heffen.

Het fietsen op zich is hier toch ook wel even wennen. Waar wij in België en Nederland zoiets hebben als een verkeersreglement is dat hier vereenvoudigd tot de volgende regels:
1. Als het groen is, mag je doorfietsen.
2. Als het rood is, mag je ook doorfietsen.
3. Auto's mogen altijd doorrijden en afslaan naar rechts
Ik leerde al snel de veiligste methode: "act like the locals", gewoon de massa volgen dus.

De fiets is hier echt wel hét aangewezen vervoersmiddel als je ergens op tijd wilt komen. En zeker als het regent. Ik dacht dat ik het nooit ging zeggen, maar ik was blij dat het hier vandaag nog eens regende, nog maar de derde keer in 3 weken! De smog trekt dan tenminste een beetje weg, en de stoffige straten worden schoongespoeld. Enig minpunt is dat wanneer het hier dan eindelijk regent, het verkeer echt een chaos wordt.

De straten staan bijna volledig blank dankzij het niet functionerende afwateringssysteem. Alles maar dan ook alles staat dan geblokkeerd, en het is gewoon onmogelijk om een taxi aan te houden. Blij als een kind stak ik vanavond dan ook iedereen voorbij op mijn fiets :)

Vorig weekend heb ik de toerist uitgehangen en gewapend met mijn camera de stad verkend. Ik heb wat foto's bijgevoegd van de 'forbidden city', kernwoord: 'téveelchinesetoeristen', en zondag ben ik samen met Justine (die ik leerde kennen via couchsurfing) het zomerpaleis gaan verkennen. Het zomerpaleis beviel alleszins beter dan mijn eerste bezienswaardigheid, daar men er tenminste plaats had om te wandelen, en bij occasie zelfs een foto te nemen waar eens géén chinezen op stonden.

Voor de rest lijkt het dagelijkse leven hier akelig veel op mijn dagelijks leven dat ik achtergelaten heb ik België. Opstaan, werken, thuiskomen,... het is hier allemaal juist hetzelfde.
Omdat er in de gallerie niet zoveel werk was voor mij, ben ik op zoek gegaan naar een parttime job die ik ermee kon combineren. Gelukkig heb ik snel iets gevonden en heb ik nu een tweede part-time job als engelse leerkracht in een kleuterschool. Ik geef er les aan drie klassen van 2-6 jaar oud, en ik moet zeggen, het bevalt me wel. Ja,ik weet het, degenen die mij al gezegd hadden dat ik leerkracht moest worden krijgen dan misschien toch nog wel gelijk... misschien ;)

Maar meer daarover volgende keer.

See you later alligator!