How lucky I am to have something that makes saying goodbye so hard…. Deze quote (van Winnie the Pooh notabene) kwam ik vandaag tegen op het internet. Ik had hem niet op een betere dag kunnen tegenkomen. Vandaag was mijn laatste dag op de kleuterschool, en ja, het was best wel met een zwaar hart dat ik afscheid moest nemen van de kinderen.
Alhoewel ze soms mijn geduld danig op de proef hebben gesteld, waren het een voor een echt schatten van kinderen. Toen ik vandaag als afscheid dan ook dikke zoenen en knuffels kreeg, moest ik toch even mijn tranen wegslikken.

Het heeft er ook wel mee te maken dat ik het gevoel heb dat ik de kinderen niet echt in goede handen kan achterlaten. Deze week is de nieuwe Engelse leerkracht begonnen, afkomstig uit… Frankrijk. Inclusief het verschrikkelijke Frans-Engelse accent, met geen ervaring in lesgeven of werken met kinderen, noch enige interesse in de job. Ik moest letterlijk op mijn lip bijten toen het woord ‘sausage’ uitgesproken werd als soszáádzj… binnenkort kun je hier dus chinese kinderen tegenkomen met een Frans-Engels accent. Hmmm…
Nu, ook ik had geen ervaring in lesgeven, maar ik had tenminste voeling met de kinderen en elke dag probeerde ik van de Engelse les iets leuk te maken. Ik kon mij dan ook eindelijk eens volledig uitleven in het bedenken van knutselwerkjes of spelletjes.
Ik moet eerlijk zeggen, nooit eerder ben ik zo verdrietig geweest om een job te verlaten. Ook al weet ik dat er nog goede dingen in het vooruitzicht liggen.

Gisteren is het besef dan ook binnengedrongen dat ik hier binnen twee weken alweer vertrek. En dat ik veel vrienden die ik hier gemaakt heb, en ook de kinderen waaraan ik les heb gegeven, ga moeten achterlaten. En waarschijnlijk zal ik ze ook nooit meer terugzien. Dat maakt het afscheid natuurlijk wel zwaarder. Want ik heb hier echt wel een fijne tijd gehad. Natuurlijk waren er ook wel moeilijke momenten waarin je je verloren voelt in de Chinese massa, maar ik moet zeggen dat ik mijn gedachten die ik op voorhand had over de Chinezen toch wel wat ga moeten bijschaven.
Waar ik verwacht had terecht te komen in een land vol onvriendelijke, rochelende chinezen, bleek het rochelen nog wel mee te vallen… Neen, grapje, ik heb mij erover verbaast dat de mensen hier echt vriendelijk zijn voor buitenlanders die geen woord van hun taal spreken. Zelfs in het politiekantoor waar ik mijn temporary residence card moest gaan halen waren ze meer dan geduldig met die rare buitenlander die met gebaren en een woordenboek iets duidelijk probeerde te maken.

Het heeft mij dan ook vaak doen nadenken over hoe wij buitenlanders behandelen in ons land, hoe ongeduldig wij zijn met mensen die onze taal niet machtig zijn, en hoe onwillig wij vaak zijn om iemand in het Engels (of Frans) te helpen…

Maar nu ik het eens vanuit de omgekeerde positie heb meegemaakt kan ik alleen maar dankbaar zijn voor de hulp die ik hier ontvangen heb…

de grootste klas, 7 jongens... aiai

de 'middle class'

de kleintjes

jawel, ook hier is de commercie van halloween doorgedrongen, maar zoooo cute!

dikke afscheidszoenen