de eerste week in Beijing

Mijn eerste week in Beijing.... is op zijn minst gezegd 'interessant' te noemen.

Ik heb me de eerste dagen veelal beziggehouden met het zoeken naar dingen. Mijn eerste zoektocht begon al meteen op dag 2, toen ik een tocht ondernam naar de plaatselijke ikea om een dekbed, lakens en handdoeken te kopen voor mijn verblijf hier. Volgens mijn huisgenote zou de ikea immers de makkelijkste manier zijn om deze items bijeen te sprokkelen.
Het liep echter al mis bij de naam van het spel, 'ikea'. Na zeker 6 taxichauffeurs te hebben tegengehouden die geen van allen wisten wat 'ikea' was, zelfs niet toen ik het in alle mogelijke verschillende toonaarden probeerde uit te spreken, moest ik mijn tocht na een half uur al noodgedwongen afblazen. Humm.

Dag 3. Nu gewapend met de chinese vertaling van de ikea (i-tsjà), en de naam in chinees schrift, ging ik opnieuw langs de weg staan om een taxi tegen te houden. Haleluja, deze keer kende ik meer succes.
Het shoppen in de plaatselijke ikea bleek toch wel een beetje een hallucinante trip. Zo vreemd om alles in het Chinees te zien staan (alhoewel er gelukkig ook wel zweeds/engelse vertaling was). En waar wij rustig, kalm dineren in het ikea-restaurant, denkt men daar hier in China anders over. Entertainment is vereist, jawel, met een live coverband waarvan het volume zo hoog staat dat je niet eens meer 'köttbullar' kan denken.

Enige tijd later stond ik met mijn goedgevulde zakken weer op straat, en trachtte ik een taxi tegen te houden. Na in de gietende regen opnieuw door 3 taxi's afgewezen te zijn, was er eindelijk een taxichauffeur die mij toch wou meenemen... alleen kende de stakker de weg niet echt... waarop ik dan maar mijn wegenkaart bovengehaald heb en hem met gebaren en geluiden (uh uh= links, eh eh = rechts), de weg naar mijn appartement getoond heb. Een korting zat er helaas niet in.

Maar goed, verder bevalt het hier wel. Ik begin zo langzamerhand mijn weg te kennen, en weet welke bussen ik naar waar moet nemen (gewoon opstappen en als ze verkeerd rijden terug afstappen), alleen vergt het vertrouwd raken met de plaatselijke cuisine toch nog wel enkele language-skills.

Zo ging ik vorige week het door mijn huisgenote aangeduide restaurantje binnen, en bestelde ik er de plaatselijke barbecue-schotel. Terwijl ik met handen en voeten aan het uitleggen was dat het 'to take away' was, (ja, inclusief het imaginaire-zakje-in-mijn-handen-en-ik-loop-de-deur-uit-gebaar), kwam er plots een vrouw uit de keuken mij een kommetje brengen met daarin een vloeibare substantie. Ze gebaarde dat het om op te drinken was. Ik dacht dus, ha, amai, dat is aardig zeg, ze geeft mij wat soep terwijl ik hier aan het wachten ben. Waarop ik vervolgens de kom aan mijn lippen plaatste, maar toch niet helemaal proefde wat ik verwachtte... Hilariteit alom bij de plaatselijke bevolking, die niet meer bijkwam van het lachen.
Het betrof hier de saus die ik over mijn schotel moest uitgieten...

In de gallerie is het ook nog een beetje wennen aan de Chinese wijze van werken. Ik weet niet of het aan de chinezen ligt, of aan de gallerie, maar het werktempo ligt er ongeveer 90% lager dan ik gewend ben... ik zit er dus veel met mijn vingers te draaien. Maar, ondertussen ben ik wel een bijbaantje als lesgever aan het zoeken.
Tin Tin, mijn collega, heeft na een week haar ontslag gegeven, maar Miauw Miauw is nog steeds op post. Jammer dat ook hier het spreken van engels geen evidentie is.

Dankzij mijn job in de gallerie werd ik eergisteren wel al uitgenodigd op een receptie van de Luxemburgse ambassade (mmm inclusief Bratwurst-hapjes), waar het hier in China de gewoonte is om te netwerken. In de praktijk betekent dit dat je op het einde van de avond een handtas hebt die bijna ontploft van de vele visitekaartjes.

Om dit berichtje af te sluiten, voeg ik voor jullie nog een foto toe van het uitzicht dat ik elke avond heb alvorens ik mijn ogen sluit.

Zàijiàn!